Romatoid artrit hastalarında tutulan eklemdeki atak sayısı ile eklem hasarı arasındaki ilişki

Romatoid artrit (RA), inflamatuar artrit ile seyreden en yaygın hastalıktır. Başlıca el ve ayak eklemleri olmak üzere pek çok eklemi etkilemektedir. Tutulan eklemlerde erezyon olmaktadır. İnflamasyon ve kemik erozyonu birbirinden farklı süreçler değildir. Bu çalışmamızda RA hastalarında artrit ile giden eklemdeki atak sayısı, eklem tutulum yeri ve oluşan erozyon arasındaki ilişki değerlendirildi. Yöntem: Çalışmaya RA tanısı olan 44 hasta alındı. Hastaların demografik bilgileri, eklem tutulumları ve atak sayıları kaydedildi. Hastaların direkt grafileri başvuru anında ve 3 ay sonrasında kör bir şekilde bir romatoloji uzmanı tarafından eklem erozyonu açısından değerlendirildi. Bulgular: Klinisyen tarafından hastaların %36,4'ünde (n=16) erozyon tespit edilirken, en fazla erozyon görülen eklem (%15,9) ile sağ el MCP eklemlerinde görüldü. Klinisyenin erozyonu değerlendiği başlangıç ve 3 ay sonraki verileri kendi içinde tutarlı olduğu ve tecrübesinin yeterli olduğuna ulaşıldı. Aynı şekilde hastaların da atak sayılarının başlangıç ve 3 ay sonrasına göre kendi içinde tutarlı olduğuna ulaşıldı. Erozyon tespit edilen ve edilmeyen hasta gruplarında cinsiyet, yaş, DAS-28 skorları, RF, sedim ve CRP'nin erozyon gelişimi açısından etkisini gösteren anlamlı bir fark tespit edilmedi. İstatiksel olarak anlamlı olmasada 10'dan fazla artrit atağı geçirilen sağ sol mcp lerdeki erozyon, bilateral diz omuz ve ayak bileklerine oranla daha fazladır. Sonuç: RA'lı hastalarda gelişen erozyon; hastalık süresi, erozyon gelişen eklemde geçirilen artrit atak sayısı ve hastaların tedavisiz kaldıkları süre ile ilişkili olabilir. RA'da artrit atak sayısı ile gelişen erozyonu değerlendirmek için prospektif, iyi dizayn edilmiş kontrollü çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar kelimeler: RA, Erozyon, Eklem hasarı, Atak sayısı

Rheumatoid arthritis (RA) is the most common inflammatory disease associated with arthritis. RA may affect many joints, mainly hand and foot joints. Erosions develop in the involved joints. Inflammation and bone erosions are not different processes. In this study, the relationship between the frequencies of attack, the location of articular involvement and the erosions in the joints of patients with RA were evaluated. Methods: The study enrolled 44 patients with a diagnosis of RA. The demographic data of patients, joint involvement and number of attacks were recorded. The X-rays of the patients on admission and after 3 months was assessed in terms of joint erosion by a rheumatology specialist via a blinded manner. Results:Erosion was detected in 36.4% of patients (n = 16) by clinician, MCP joint of right hand was the most common (15.9%) detected joint. The data of the first and third month evaluation of erosions was consistent within itself that suggested the clinician was experienced. Similarly, the number of attacks of the patients was consistent when the data of initial and 3 months after compared. Sex, age, DAS-28 scores, RF, erythrocyte sedimentation rate and CRP levels were not significantly different in patients with and without erosion. In joints with more than 10 arthritis attack, the erosion was more prominent in bilateral MCP joints than bilateral knee, shoulder and ankle joints, although this was not statistically significant. Conclusion: The erosion development in patients with RA may be associated with disease duration, attack frequency and the untreated duration of disease. Prospective, controlled and well-designed studies are needed to assess the relation between attack frequency and erosion development in patients with RA. Keywords: RA, erosion, joint damage, attack frequency