Ayet sonlarındaki Esmâü'l-Hüsnâ'nın ayetle olan münâsebeti (Fâtiha, Bakara, Âl-i İmrân ve Nisâ Sureleri bağlamında)

Bu tez çalışmasında, ayet sonlarında bulunan esmâ-i hüsnânın ayetle olan bağlantısı incelenmektedir. Kur'ân'ı diğer kitap ve eserlerden ayıran en büyük özelliklerden birisi, O'nun nazmı ve terkibidir. İslâm alimlerince, ayetlerin vahye dayalı olarak yerlerine yerleştirildiği konusunda ittifak söz konusu olduğuna göre; her ayet ve sûrenin, her ifadenin bir ahenk çerçevesinde konulduğu, aralarında bir bağ olduğu tartışılmaz bir gerçektir. Bu bağın en fazla kurulması gerektiği yerlerden birisi de ayet içi bağdır. Örneğin; çalışmamıza da konu da olan ayet sonlarındaki esmânın en çok kendi ayetiyle, nadiren de diğer ayetlerle bağlantıları bulunmaktadır. Bu esmânın ayet sonlarında zikredilme nedenine baktığımızda bunların; müminleri müjdeleme, kafirleri tehdit etme, ayette bahsi geçen konuyu teyit edip konulan hükme dair bir sebep bildirme vb. nedenlerle zikredildiğini görmekteyiz. Çalışmamızda ayrıca tenâsüb ve esmâ kavramlarına da yer vermiş olmakla beraber, ilk dört sûre çerçevesinde sadece hadis-i şerîflerde geçen esmâyı değil, Allah'a layık ve uygun olan tüm sıfatların ayetle olan bağlantısını klasik tefsir kaynaklarından faydalanarak incelemeye çalıştık.

In this master thesis, the connection of the Asmâ-i Husnâ at the end of the verse is examined. One of the most important features that distinguish the Holy Quran from other books and works is its verse and composition. Since there is an agreement by the Islamic scholars that the verses were placed in their revelation; even though it is an indisputable fact that every verse and surah and every expression is put in harmony and there is a connection between them, even if it seems disconnected. One of the places where the connection should be established most is the bond within the verses. For example; the essence at the end of the verses, which is also the subject of our work, has connections mostly with its own verse and rarely with other verses. When we look at the reason why this name is mentioned at the end of the verses; heralding believers, threatening unbelievers, confirming the issue mentioned in the verse and giving a reason for the ruling, etc. It can be seen that it is mentioned for reasons. In this work, the concepts of tenasub and asmâ are also included, and examination of the connection of all attributes worthy and appropriate to Allah with the verse, not only in the Hadith-i Sharîfs with in the framework of this thesis, by using classical Tafsir sources.