İmamiyye Şiasında imamet delili olarak Gadir-i Hum

Çalışma; giriş, iki bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Giriş bölümünde; ele alınan konunun önemi, araştırmanın amacı, yöntemi ve sınırlılıkları ile birlikte İslam Tarihi kaynaklarında Gadîr-i Hum hadisesinin ele alınış şekli belirlenmiştir. Tez çalışmasının ana bölümü olan ikinci bölümün referans kaynakları Şiî-İmami âlimlerin Gadîr-i Hum hadisesine yer veren tefsir ve hadis teliflerinden oluşmaktadır. Birinci bölümde farklı ekollerin imamet görüşleri hakkında bilgi verilerek İslam düşünce geleneğinde imamet meselesine genel yaklaşım ele alınmaya çalışılmıştır. Akabinde Şiî-İmami ekolün diğer fırkalardan farklılaşması ve imameti aklî ve naklî delillerle izahı incelenmiştir. Ana bolum olan ikinci bölümde İmamiyye'nin imametin bir delili olarak sunduğu Gadîr-i Hum hadisesi ele alınmıştır. İlk dönem eserlerinden günümüze kadar olan kaynaklardaki rivayetlerin tamamına değinmeye çalışılarak Şiî müelliflerin teliflerinde yer verdikleri Gadîr-i Hum hadisesi, kronolojik süreç üzerinden, tefsir ve hadis kaynakları başlığı altında tasnif edilmiştir. Sonuç kısmında Gadîr-i Hum hadisesi bütünsel bir yaklaşımla ele alınarak imamete delil teşkil etme yönü değerlendirilmiştir.

This research consists of the introduction, three main sections and the conclusion. In the introduction; with the importance of the subject, the purpose, the method and the limitations of the research and the way Gadir-i Hum event has been discussed in the Islamic History sources have been stated. References of the second chapter, which is the main part of this study have been formed by Shi'i-Imam's tafsir and hadith rhetoric of the Ghadir-i Khum event and the Islamic historical sources referring to Gadîr-i Hum. In the first chapter, the general approach to the imamate issue in the tradition of Islamic thought has been studied with an overview of the imam views of different schools. Subsequently, the differentiation of the Shi'i-Imami school from the other groups and the explanation of the imamate with logical and narrative evidences have been examined. In the second chapter which is the main chapter of this research, the Imamiyya's Ghadir-i Khum incident which has been presented as evidence of the imamate have been discussed. In the research I tried to mention all of the narrations in the resources from the early period to the present and classified under the title of tafsir, hadith and historical resources based on chronological process. In the conclusion part, Ghadir-i Khum incident was evaluated with a holistic approach from the standpoint of being an evidence for the imamate.