Dijital çağda kamu politikalarında davranışsal müdahale aracı olarak hiper dürtmenin SWOT analizi ile değerlendirilmesi

Tarih boyunca politikacılar ve yöneticiler, vatandaşların ihtiyaçlarını karşılayan politikalar tasarlamaya çalışmışlardır. Kamu politikalarını uygulamak için, hükümet yetkilileri düzenleyici, ekonomik ve bilgilendirici araçlar gibi çeşitli politika araçları kullanmışlardır. Fakat, iktisadi araştırmaların odağının rasyonel bireyden irrasyonel bireye kaymasıyla birlikte politika yapıcılar karar alma süreçlerini iyileştirmeyi amaçlayan davranışsal kamu politikaları geliştirmek için davranışsal ekonomiden elde edilen bilgilerden yararlanmışlardır. Davranışsal kamu politikalarının temel araçlarından biri, etkinliği ve çeşitli alanlara uygulanabilirliği nedeniyle dürtme olmuştur. Dijital kamu yönetiminin gelişmesiyle birlikte, dürtmeler giderek dijital ortamlarda uygulanmaya başlanmış ve dijital dürtmeler üzerine araştırmaların artmasına yol açmıştır. Büyük veri, algoritmalar ve yapay zekadaki son gelişmeler, hiper dürtme olarak bilinen daha güçlü dürtmelerin kavramsallaştırılmasına neden olmuştur. Çeşitli altyapılarda kullanılabilirliği ve verimliliğine rağmen, hiper dürtme kullanım amacının belirsizliği nedeniyle eleştirilmiştir. Çalışma, SWOT analizi yoluyla, hiper dürtmenin güçlü ve zayıf yönlerini belirleyerek karşılaşacağı fırsatları ve riskleri ortaya koymayı amaçlamaktadır. Özel sektörde yaygın olarak kullanılmakla birlikte kamu politikaları alanı için yeni bir araç olan hiper dürtmeye yönelik yapılan SWOT analizi sonucunda; hiper dürtmenin kişiselleştirilmiş hizmetler, gerçek zamanlı geri bildirim, davranışların öngörülmesi ve akıllı deneyler gibi güçlü yönleri içermesi nedeniyle dijital bağlamda kanıta dayalı bir yaklaşımı sağlamaya, karar alma süreçlerini iyileştirmeye, sürdürülebilir seçimleri teşvik etmeye ve farklı toplumsal gruplar için etkili politikalar geliştirmeye yönelik fırsatlar yarattığı tespit edilmiştir. Buna karşılık şeffaflık ve düzenleme eksikliği, altyapı ve uzmanlık yetersizliği, verilerin tekelleştirilmesi ve yanlış veri analizi gibi zayıf yönleri yüzünden önyargılara, bireysel özerkliğin kaybına, gözetime, gizlilik ihlallerine ve veri erişimiyle ilgili güç dinamiklerindeki değişiklikler gibi tehditlere yol açtığı sonucuna ulaşılmıştır.

Throughout history, politicians and administrators have sought to design policies that meet the needs of citizens. To implement public policies, government officials have used a variety of policy tools, such as regulatory, economic and informational instruments. However, as the focus of economic research shifted from the rational individual to the irrational individual, policymakers have leveraged insights from behavioral economics to develop behavioral public policies aimed at improving decision-making processes. One of the key tools of behavioral public policy has been nudge, due to its effectiveness and applicability across fields. With the development of digital public administration, nudges have increasingly been implemented in digital environments, prompting further research on digital nudges. Recent advances in big data, algorithms and artificial intelligence have led to the conceptualization of more powerful nudges, known as hyper-nudges. Despite its usability and efficiency across various infrastructures, hyper-nudge has been criticized for the ambiguity of its intended purpose. Through a SWOT analysis, the study aims to identify the strengths and weaknesses of hyper-nudges and to uncover the opportunities and threats they will face. The SWOT analysis of hyper-nudge, a tool widely used in the private sector but relatively new to public policy, revealed that its strengths, such as personalized services, real-time feedback, behavior prediction and intelligent experimentation, offer opportunities to provide an evidence-based approach, improve decision-making processes, foster sustainable choices and develop effective policies for different social groups within the digital context. Conversely, it has been concluded that its weaknesses, such as lack of transparency and regulation, inadequate infrastructure and expertise, data monopolization and inaccurate data analysis pose threats such as biases, loss of individual autonomy, surveillance, privacy violations and shifts in power dynamics regarding data access.