Başarısız restorasyonlarda hastaya, materyale ve farklı faktörlere bağlı etkenlerin değerlendirilmesi

Amaç: Klinik pratikte neredeyse primer çürük tedavisine ayrılan süre kadar restorasyonlarda tespit edilen defektlerin tamiri ve yenilenmesi için de zaman harcanmaktadır. Restorasyonun uzun ömürlü olması için ideal materyal seçimi, hastanın ağız hijyeni ve hekimin doğru teknikle materyali uygulaması gerekmektedir. Bu çalışma ile başarısız restorasyonlar; hastaya, hekime ve materyale bağlı etkenlerle beraber değerlendirilmesi hedeflenmektedir. Yöntem: Çalışmamızda 18-55 yaş aralığında 386 birey ve 500 restorasyon değerlendirilmiştir. Bireylerin ağız içi muayeneleri ayna, sond ile yapıldı. Radyografik muayene için mevcut panoromik ve bitewing radyograflar kullanıldı. Ağız içi muayene sonucu başarısız restorasyon tespit edilen hastalar çalışmaya dahil edildi. Restorasyonun yapıldığı kurum, diş fırçalama alışkanlığı, restorasyonun ömrü, sigara kullanma alışkanlığını incelemek amacıyla anket formları dolduruldu. Elde edilen veriler istatiksel olarak incelendi. İstatiksel değerlendirme Windows ortamında SPSS (IBM SPSS Statistic 25.0) programı kullanılarak yapıldı. Anlamlılık değeri p<0.05 olarak kabul edildi. Bulgular: Kamu hastanelerinde yapılan restorasyonlarda en sık başarısızlık tespit edilirken bunu üniversite ve özel muayenehaneler takip etmiştir. Kompozit restorasyonlarda amalgamlara göre daha çok başarısızlık tespit edilmiştir. Kompozit restorasyonlarda en sık sekonder çürük nedeniyle başarısız kabul edilirken amalgamlarda en sık marjinal kırık tespit edilmiştir. Çürük riski orta ve yüksek olan bireylerde; çürük riski düşük bireylere göre daha sık sekonder çürük görülmüştür. Bruksizm gibi diş sıkma alışkanlığı olan hastalarda ise en fazla marjinal kırık tespit edilmiştir. Sonuç: Kompozit restorasyonlarda daha fazla ve erken dönemde başarısızlık tespit edilmiştir. Bunun için kompozit rezinlerde ortaya çıkan polimerizasyon büzülmesinin halen tam olarak elimine edilemediği ve hekimlerin rezin restorasyon yaparken gerekli teknik hassasiyeti tam olarak sağlayamadığından dolayı olduğu düşünülmektedir. Kamu hastanelerinde yapılmış restorasyonlarda daha fazla başarısızlık tespit edilmesi kamu hastanelerinin hasta yoğunluğunun çok olması ve hastalara tedavi için ayrılan sürenin kısalması nedeniyle olduğu düşünülmektedir. Bunun için kamu hastanelerinin hasta yoğunluğunun azaltılması ve koruyucu tedavilerin (oral hijyen motivasyonu, fissür örtücü, flor uygulama) yaygınlaştırılıp hastaların restoratif siklüse daha geç girmeleri hedeflenmektedir.

Objective: In clinical practice, almost as much time is spent for the repair and renewal of the defects detected in the restorations as much as the time allocated to primary caries treatment. In order for the restoration to be long-lasting, it is necessary to choose the ideal material, to take care of the patient's oral hygiene and the physician to apply the material with the correct technique. With this study, it is aimed to evaluate unsuccessful restorations together with factors related to the patient, physician and material. Method: In our study, individuals between the ages of 18-55 and 500 restorations were evaluated. Oral examinations of the individuals were done with a mirror and a son. Panoramic and bitewing radiographs were used for radiographic examination. Patients with unsuccessful restorations as a result of oral examination were included in the study. Questionnaires were filled in to examine the institution where the restoration was made, the habit of brushing teeth, the life of the restoration, and the habit of smoking. The obtained data were analyzed statistically. Statistical evaluation was made using SPSS (IBM SPSS Statistic 25.0) program in Windows environment. Significance value was accepted as p <0.05. Results: While the most frequent failures were detected in the restorations performed in public hospitals, this was followed by universities and private practices. More failures were detected in composite restorations than amalgam restorations. While composite restorations were considered to be the most common failure due to secondary caries, marginal fractures were the most common in amalgams. In individuals with medium and high caries risk; Secondary caries was seen more frequently than individuals with low caries risk. In patients with the habit of clenching teeth such as bruxism, the most marginal fracture was detected. Conclusion: More and earlier failures were detected in composite restorations. It is thought that this is because the polymerization shrinkage that occurs in composite resins is still not completely eliminated and physicians cannot fully provide the necessary technical sensitivity while performing resin restoration. Detecting more failures in public hospital restorations is thought to be due to the high patient density of public hospitals and the shortening of the time allocated to patients for treatment. For this, it is aimed to reduce the patient density of public hospitals and to spread preventive treatments (oral hygiene motivation, fissure sealant, fluoride application) and patients to enter the restorative cycle later.