Klasik tasavvuf kaynaklarında mücâhede kavramı

Mücâhede, insanın nefsini eğitmek için verdiği mücadeledir. Cihâd, zahirdeki düşmana karşı verilen direniş iken, mücâhede batında bulunan nefse karşı olan direniştir, nefsin kötü vasıflardan arındırılmasıdır. Bunun için çeşitli metotlar uygulanır. Az yeme, az uyuma, az konuşma ve insanlardan uzakta yaşama pratikleri ile nefis belli bir süreçte terbiye edilir. Nefsi terbiye etmek uzun ve zorlu bir süreçtir. Bu konunun genel çerçevesini ilk dönem sûfîleri, kavram etrafında yaptıkları ahlakî ve epistemolojik tanımlamalar ile çizmişlerdir.

Mujahadah is the struggle of man to reach God by educating himself. Jihad is the resistance to visible enemies. Mujahadah is a resistance to the invisible "nafs", and removal of bad properties. Various methods are applied for this. With less eating, less sleeping, less talking and living away from people, nafs is trained in a certain process. Educating the nafs is a long and challenging process. The moral and epistemological descriptions of the early Sufis provide a general framework for the mujahadah.