Nasr Hamid Ebû Zeyd'de din dili

Çağdaş İslam düşünürü Nasr Hâmid EbûZeyd, Arap-İslam dünyasında hermenötik yöntem kullanımını Yunanlılardan başlatır. Bu çalışma EbûZeyd’in yapısalcı bir anlayışla yaptığı okumalarının, Schleiermacher’e doğru ilerleyen, Wilhelm Dilthey ve Martin Heidegger’e ulaşan, Gadamer’e geri dönen ve Paul Ricaeur, David Ditchet, Richard E. Palmer, E.D.J.R. Hirsch, ve Louis Althusser ile devam eden seyri içinde kendi dilini ortaya çıkarmayı amaç edinmiştir. Yazılı metinlerin kendi dönemleri içinde okunup asıl amaçları doğrultusunda bugün yeniden yorumlanmasının gerekliliğine değinen Ebû Zeyd Batıdan aldığı hermenötik yöntemi kendi Arap kültüründe üretilmiş metinlere uygulayarak büyük bir etki yaratmıştır. Bu meyanda oluşturduğu din dili, günümüz metin okumalarına özellikle de dinsel söylemin, kültürel söylemin ve felsefi söylemin anlaşılmasına katkı sağlamıştır. Felsefe anlayışını iki dönem olarak inceleyebildiğimiz düşünürün ilk dönemdeki felsefi anlayışı metin merkezli iken ikinci dönemi söylem merkezlidir. Çalışmamızda işlediğimiz bu iki anlayış Ebû Zeyd’in din dili anlayışının tamamına dair bize bir harita sunacaktır.

Nasr Hamid Abu Zaid, a contemporary Islamic thinker, starts the use of hermeneutic methods in the Arab-Islamic world from the Greeks. This study is based on a structuralist understanding of Abu Zayd, Schleiermacher'e progressing, Wilhelm Dilthey and Martin Heidegger, reaching, returning to Gadamer, and Paul Ricaeur, David Ditchet, Richard E. Palmer, E.D.J.R. Hirsch, and Louis Althusser, with the aim of revealing his own language in the ongoing course. Addressing the necessity of rewriting of the written texts in their own time and reinterpreting them in line with their original purpose, Abu Zayd has created a big impact by applying hermeneutic method he took from the West to texts produced in his Arab culture. In this context, the language of religion has contributed to the reading of contemporary texts, especially in the discourse of religious discourse, cultural discourse and philosophical discourse. The philosophical conception of the philosopher in the first period is centered on discourse while the second period is centered on discourse. These two concepts that we have worked on in our study will provide us with a map of Abu Zaid's complete understanding of the language of religion.