Annelerin çocuk yetiştirme tutumunun yaşam doyumu, evlilik doyumu, umutsuzluk düzeyi açısından incelenmesi

Bu araştırmanın amacı; annelerin yaşam doyumunun, evlilik doyumunun ve umutsuzluk düzeyinin çocuk yetiştirme tutumunu anlamlı düzeyde yordayıp yordamadığını belirlemektir. Araştırmanın çalışma grubu; Konya, Ankara, Eskişehir ve Bursa illerinde yaşayan 406 anneden oluşmaktadır. Araştırmada annelerin çocuk yetiştirme tutumunu belirlemek için "Aile Hayatı ve Çocuk Yetiştirme Tutum Ölçeği (PARI)", yaşam doyumunu ölçmek için "Yaşam Doyumu Ölçeği", evlilik doyumunu ölçmek için "Evlilik Yaşam Ölçeği (EYÖ)", umutsuzluk düzeyini belirlemek için "Beck Umutsuzluk Ölçeği" ve araştırmacı tarafından hazırlanan kişisel bilgi formu kullanılmıştır. Araştırmada, verilerin analizi SPSS programından yararlanılarak yapılmıştır. Verilerin analizinde bağımsız iki örneklem t-testi, ANOVA, Bonferroni Post Hoc testi ve regresyon analizinden yararlanılmıştır. Bulgular incelendiğinde, annelerin baskıcı-disiplinli çocuk yetiştirme tutumu benimseme oranının eğitim düzeyi arttıkça azaldığı, 22-27 yaş aralığındaki annelerin baskıcı ve disiplinli tutumla çocuk yetiştirme oranının 28 yaş ve üzeri annelere göre anlamlı düzeyde yüksek olduğu ve çalışan annelerin baskıcı ve disiplinli tutumla çocuk yetiştirme oranının çalışmayan annelere göre daha yüksek olduğu; annelerin aşırı annelik tutumu benimseme oranının eğitim düzeyi arttıkça azaldığı ve çalışan annelerin aşırı annelik tutumuyla çocuk yetiştirme oranının çalışmayan annelere göre anlamlı düzeyde yüksek olduğu; annelerin demokratik tutum benimseme oranının, yaşına, eğitim durumuna ve çalışma durumuna göre değişkenlik göstermediği görülmüştür. Araştırmada, evlilik doyumunun ve umutsuzluk düzeyinin, annelerin baskıcı-disiplinli tutumlarının ve aşırı annelik tutumlarının anlamlı yordayıcısı olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Yaşam doyumu ve umutsuzluk düzeyinin annelerin demokratik tutumlarının anlamlı yordayıcısı olduğu tespit edilmiştir.

The aim of this research is to determine whether mothers' life satisfaction, marriage satisfaction and hopelessness level of despair can predict their child rearing attitudes in significiant level or not. The study group of this research consists of 406 mothers living in Konya, Ankara, Eskişehir and Bursa cities. In this research the ''Family Life and Child Rearing Scale (PARI)'' was used for determining mothers' child rearing attitudes, the ''Life Satisfaction Scale'' was used for measuring life satisfaction, the ''Marriage Life Scale (EYÖ)'' was used for measuring marriage satisfaction, the ''Beck Hopelessness Scale'' was used for determining the level of hopelessness and some personal information forms prepared by the researcher were used. The data analysis were made by benefitting from the SPSS program in this research. The data analysis benefitted from the t-test, anova, Bonferroni Post Hoc test and analysis of regression. From the findings of this research we can see that the rate of mothers whose child rearing attitudes are authoritarian attitude decreases while the education level of mothers increases, that the rate of mothers who are in the age range of 22-27 are more authoritarian attitude in the attitude of rearing children than mothers who are 28 years or older, and that the rate of the attitude of working mothers are more authoritarian and disciplined instead of non-working mothers, that the rate of mothers adopting extreme maternal attitude decreases while the education level increases, and that working mothers adopt more extreme maternal attitude than non-working mothers. The findings show us that the age, education level and working position of mothers don't vary the rate of adopting a democratic attitude. In this research it is concluded that marriage satisfaction and hopelessness level are important predictors in extreme maternal attitude and authoritarian attitude of mothers. It is found that life satisfaction and the hopelessness level are a significiant predictor of democratic attitudes of mothers.