Flüt eğitiminde başlangıç metotları

Bu araştırmada, güzel sanatlar liseleri, devlet konservatuvarları ve eğitim fakülteleri müzik eğitimi anabilim dallarında görev yapmakta olan flüt eğitimcilerinin görüşleri alınarak başlangıç flüt eğitiminde en çok kullanılan ve tercih edilen metotların neler olduğu tespit edilmiş ve en çok tercih edilen üç metodun içeriği incelenmiştir. Araştırmanın sonucunda, flüt eğitimi verilen kurumlarda başlangıç aşamasında tercih edilen üç metotun Henri Altes, Emil Prill ve Guiseppe Gariboldi olduğu belirlenmiştir.Tercih edilen ilk üç metot; içerdiği teorik bilgiler, metotların flüt tekniklerini içerme durumları, hız terimlerini içerme durumları, majör ve minör tonalite içerme durumları, arpej çalışmaları içerme durumları, oktav çalışmalarını içerme durumları, süsleme çalışmalarını içerme durumları, çok sesli çalışmaları içerme durumları açısından farklılıklar içerdiği görülmüştür. Başlangıç aşamasında kullanılan ilk üç metot içeriklerine göre incelenerek flüt eğitiminde karşılaşılan güçlüklere ilişkin öğrencilere ve öğretmenlere çalışma yöntemleri ile ilgili veriler sunulmuştur. Elde edilen veriler yorumlanarak belirli sonuçlara ulaşılmıştır. Ulaşılan sonuçlar doğrultusunda temel bilgi ve davranışların tümünü E. Prill metodunda bulunduğu, en çok hız terimleri çeşitlerinin H. Altes metodunda bulunduğu, en çok ton çeşitliliğinin H. Altes ve E.Prill metotlarında bulunduğu, en çok arpej çalışmalarınınn H. Altes metodunda bulunduğu, en çok süsleme çalışmalarının H.Altes metodunda bulunduğu sonuçlarına varılmıştır.

This research aims to determine the most utilized and preferred methods for beginner flute study relying on the opinions of flute teachers who work at fine arts high schools, state conservatories and departments of music education in the faculties of education. It also examines the content of the three most preferred methods. As a result of the research, it was determined that the three most preferred methods used at the beginning stage of flute education were Henri Altes, Emil Prill and Guiseppe Gariboldi. The first three preferred methods exhibited differences in content related to theoretical information, flute techniques, tempo terms, major and minor tonality content, arpeggio studies, octave studies, studies in ornamentation, and studies in multitones. The three methods in question were examined according to their content and data on the difficulties encountered in flute training as well as practice methods were presented to students and teachers. Upon interpretation of the data, certain conclusions were made. These findings were that the E. Prill method contained all of the remedial information and behaviors, while the H. Altes method had the most variation in tempo terms. Altes and Prill contained the greatest amount of variety in tonality, while Altes had the most studies in arpeggios as well as ornamentation.