Cerrahi olmayan periodontal tedavinin tip 2 diyabetli ve sistemik olarak sağlıklı bireylerde diş eti oluğu sıvısındaki sklerostin, irisin, RANKL\OPG, ıl-6 ve TNF-α seviyeleri üzerindeki etkisi

GiriĢ: Diyabet ve periodontitis benzer patogeneze sahip, klinik ve immünolojik olarak karĢılıklı iliĢkileri olan kronik enflamatuvar hastalıklardır. Bu çalıĢmanın amacı, tip 2 diyabeti olan ve sistemik olarak sağlıklı periodontitisli bireylerde periodontal klinik parametreler ve diĢ eti oluğu sıvısında (DOS) sklerostin, irisin, nükleer faktör kappa B reseptör aktivatör ligandı (RANKL)/osteoprotegerin (OPG), interlökin-6 (IL-6) ve tümör nekroz faktör-α (TNF-α) seviyelerini belirlemek ve cerrahi olmayan periodontal tedavinin bu klinik parametreler ve biyobelirteçler üzerindeki etkisinin değerlendirmektir. Yöntem: Bu çalıĢma kapsamında, Necmettin Erbakan Üniversitesi DiĢ Hekimliği Fakültesi Periodontoloji Kliniği‘ne baĢvuran; tip 2 diyabetli ve periodontitisli (DMP grubu) 25 hasta ve sistemik olarak sağlıklı ve periodontitisli (SSP grubu) 25 hasta olmak üzere, toplam 50 birey çalıĢmaya dahil edilmiĢtir. ÇalıĢmaya dahil edilen her bireyin klinik periodontal kayıtları (gingival indeks (GĠ), plak indeksi (PĠ), sondlamada cep derinliği (SCD), klinik ataĢman seviyesi (KAS)) alındıktan sonra, DOS örnekleri elde edildi ve cerrahi olmayan periodontal tedavileri tamamlandı. Bireyler 3 ay sonra kontrollere çağırılarak, klinik periodontal ölçümleri ve DOS örneklerinin toplanması iĢlemleri tekrarlandı. DOS örneklerinde biyobelirteçlerin seviyeleri ELISA (Enzyme Linked Ġmmünosorbent Assay) yöntemi ile tespit edildi. Bulgular: Cerrahi olmayan periodontal tedavi her iki grupta da periodontal parametrelerde anlamlı bir azalma sağladı (p<0.05). SSP grubunda sklerostin, TNF-α, IL-6, RANKL, RANKL/OPG seviyeleri tedavi sonrası istatistiksel olarak anlamlı bir düĢüĢ gösterirken, irisin seviyelerinde anlamlı düzeyde bir artıĢ olduğu görüldü (p<0.05). DMP grubunda ise cerrahi olmayan periodontal tedavi sonrası sklerostin, RANKL ve OPG seviyelerinde istatistiksel olarak anlamlı bir azalma olurken (p<0.05), TNF-α, IL-6 ve irisin seviyelerinin değiĢmediği gözlendi (p>0.05). TNF-α, OPG ve RANKL/OPG düzeyleri tedavi sonrası DMP grubunda SSP grubuna kıyasla istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha yüksek bulundu (p<0.05). Sonuç: Diyabeti olan ve sistemik olarak sağlıklı periodontitisli bireylerde periodontal tedavi hem klinik hem de biyokimyasal belirteçler üzerinde olumlu bir etki sağlamaktadır. Ġlaveten, periodontal tedavi sonrası RANKL/OPG ve sklerostin/irisin sevilerinde benzer bir azalma olduğu görülmektedir. Bu çalıĢmanın sınırları dâhilinde, sklerostinin ve irisinin kemik metabolizmasını etkileyerek, periodontal tedavinin etkinliğini ve periodontal dokuların iyileĢmesinin değerlendirilmesinde alternatif belirteçler olabileceği sonucuna varılmıĢtır. Anahtar Kelimeler: Cerrahi Olmayan Periodontal Tedavi; DiĢ Eti Oluğu Sıvısı; Ġrisin; Periodontitis; Sklerostin

Introduction: Diabetes and periodontitis are chronic inflammatory diseases with similar pathogenesis and clinical and immunological interrelationships. The aim of this study is to determine periodontal clinical parameters and sclerostin, irisin, Receptor Activator of Nuclear Factor κB Ligand (RANKL)/Osteoprotegerin (OPG), interleukin-6 (IL-6) and tumor necrosis factor-α (TNF-α) levels in gingival crevicular fluid (GCF) in individuals with type 2 diabetes and systemically healthy periodontitis and to evaluate the effect of non-surgical periodontal therapy on these clinical parameters and biomarkers. Method: Within the scope of this study, applying to Necmettin Erbakan University Faculty of Dentistry Periodontology Clinic; A total of 50 individuals, including 25 patients with type 2 diabetes and periodontitis (DMP group) and 25 patients with systemically healthy and periodontitis (SSP group), were included in the study. After recording the clinical periodontal parameters (gingival index (GI), plaque index (PI), probing pocket depth (PPD), clinical attachment level (CAL)) of each individual included in the study, GCF samples were obtained and non-surgical periodontal therapy were completed. The individuals were invited to the controls 3 months later and the procedures for clinical periodontal measurements and DOS samples collection were repeated. Levels of biomarkers in DOS samples were determined by ELISA (Enzyme Linked Immunosorbent Assay) method. Results: Nonsurgical periodontal treatment provided a significant decrease in periodontal parameters in both groups (p<0.05). In the SSP group, sclerostin, TNF-α, IL-6, RANKL, RANKL/OPG levels showed a statistically significant decrease after treatment, while a significant increase in irisin levels was observed (p<0.05). In the DMP group, there was a statistically significant decrease in sclerostin, RANKL and OPG levels after non-surgical periodontal treatment (p<0.05), while levels of TNF-α, IL-6 and irisin did not change (p>0.05). TNF-α, OPG and RANKL/OPG levels were statistically significantly higher in the DMP group compared to the SSP group after treatment (p<0.05). Conclusion: Periodontal treatment provides a positive effect on both clinical and biochemical markers in individuals with diabetes and systemically healthy periodontitis. In addition, there appears to be a similar reduction in RANKL/OPG and sclerostin/irisin levels after periodontal treatment. Within the limits of this study, it was concluded that sclerostin and irisin may be alternative markers for evaluating the efficacy of periodontal therapy and the healing of periodontal tissues by affecting bone metabolism.