Fizyoterapistlerin mesleki doyumunun değerlendirilmesi: Konya ili örneği

Çalışmamızda, Konya'da farklı ortamlarda çalışan fizyoterapistlerin mesleki doyumunun değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmamıza farklı alanlarda Konya'da çalışan 204 fizyoterapist katılmıştır. Çalışmamızın yönteminde çalışmaya katılan Fizyoterapistlerden Sosyodemografik ve Mesleki Beklentilere Yönelik Anket Formu ile Mesleki Doyum Ölçeğini doldurmaları istenmiştir. Mesleki doyum ölçeğindeki ortalama puan 67,22 ± 12,48 olarak bulunmuştur. Katılımcıların %61,3'ü (n = 125) 20-30 yaş aralığındadır Mesleki yetki ve görevlerde katılımcıların %71,1'i (n = 145) kanunda belirtilen mesleki yetki ve görevlerin yetersiz olduğunu düşünmektedir. Katılımcıların %60,8'i (n = 124) gelir düzeyini yetersiz bulmaktadır. Medeni durum grupları arasında anlamlı farklılık göstermektedir (t = -3,760, p = 0,000). Mesleki doyum ölçeği puanları çalışılan kurumlar arasında anlamlı farklılık göstermektedir (F = 3,689, p = 0,003). Mesleki tatmini olanların puan ortalaması 48,60 ± 6,99, tatmini olmayanların puan ortalaması 38,83 ± 7,95 olup, tatmini olanların puanları anlamlı şekilde daha yüksektir (t = 8,406, p = 0,000). Meslek otonomisinin eksikliğinin mesleki performansı etkilediğini belirten gruplar arasında mesleki doyum puanlarında anlamlı fark vardır (F = 3,835, p = 0,011). Gelir grupları arasında mesleki doyum puanlarında anlamlı fark vardır (F = 2,753, p = 0,044). Mesleği bırakmayı düşünmeyenlerin puan ortalaması 73,14 ± 10,49, düşünenlerin puan ortalaması 59,86 ± 10,76 olup, düşünmeyenlerin puanları anlamlı şekilde daha yüksektir (t = -8,891, p = 0,000) (p<0.05). Mesleğin sağlığı etkilediğini düşünenlerin mesleki doyum puan ortalaması 66,14 ± 12,22, etkilemediğini düşünenlerin puan ortalaması 74,92 ± 11,83 olup, etkilemediğini düşünenlerin puanları anlamlı şekilde daha yüksektir (t = -3,378, p = 0,001) (p<0.05). Çalışmamıza katılan fizyoterapistlerde meslek doyumu orta seviyede bulunmuştur. Konya' da çalışan fizyoterapistlerin meslek doyumunu en fazla etkileyen faktörler ücret ve meslek otonomisi eksikliği olduğu bulunmuştur. Devlet kurumlarında ve özel rehabilitasyon merkezlerinde çalışan fizyoterapistlerin meslek doyumu düşük bulunmuştur. Evli olmak, mesleğini sevmek, fizyoterapistlik mesleğinden başka farklı bir eğitim almak ve fizyoterapistlik mesleğinin sağlığına olan etkileri meslek doyumuyla ilişkili bulunmuştur. Mesleki doyumlarının artması için öncelikle yetersiz olan mesleki yetki ve görev tanımlarının yeniden şekillendirilip, mesleki otonomiyi kazandıracak düzenlemelerin gerekli kurumlar tarafından yapılması ve alınan ücretin tatmin edici şekilde olması gerektiğini düşünüyoruz.

In our study, it was aimed to evaluate the professional satisfaction of physiotherapists working in different settings in Konya. In our study, 204 physiotherapists working in different fields in Konya participated. In the method of our study, the physiotherapists participating in the study were asked to fill in the Questionnaire Form for Sociodemographic and Occupational Expectations and the Occupational Satisfaction Scale. The mean score in the occupational satisfaction scale was found to be 67.22 ± 12.48. 61.3% of the participants (n = 125) were between the ages of 20-30. Regarding professional powers and duties, 71.1% (n = 145) of the participants think that the professional powers and duties specified in the law are insufficient. 60.8% (n = 124) of the participants found their income level insufficient. There is a significant difference between marital status groups (t = -3,760, p = 0,000). Occupational satisfaction scale scores show a significant difference between the institutions (F = 3,689, p = 0,003). The mean score of those with occupational satisfaction was 48.60 ± 6.99, the mean score of those without satisfaction was 38.83 ± 7.95, and the scores of those with satisfaction were significantly higher (t = 8.406, p = 0.000). There is a significant difference in professional satisfaction scores between the groups stating that lack of professional autonomy affects professional performance (F = 3,835, p = 0,011). There is a significant difference in professional satisfaction scores between income groups (F = 2,753, p = 0,044). The mean score of those who did not think of leaving the profession was 73.14 ± 10.49, the mean score of those who thought of leaving the profession was 59.86 ± 10.76, and the scores of those who did not think of leaving the profession were significantly higher (t = -8.891, p = 0.000) (p<0.05). The mean professional satisfaction score of those who think that the profession affects health is 66,14 ± 12,22, the mean score of those who think that it does not affect health is 74,92 ± 11,83, and the scores of those who think that it does not affect health are significantly higher (t = -3,378, p = 0,001) (p<0.05). Occupational satisfaction of physiotherapists who participated in our study was found to be at a moderate level. The factors affecting the occupational satisfaction of physiotherapists working in Konya were found to be wage and lack of occupational autonomy. Occupational satisfaction of physiotherapists working in state institutions and private rehabilitation centres was found to be low. Being married, loving the profession, receiving a different education other than physiotherapist profession and the effects of physiotherapist profession on health were found to be related to professional satisfaction. We think that in order to increase professional satisfaction, first of all, inadequate professional authority and job descriptions should be reshaped, regulations that will provide professional autonomy should be made by the necessary institutions and the wage received should be satisfactory.