Otizmli çocuklarda iletişim başlatma becerilerinin öğretiminde güç kartı stratejisinin etkililiği

Bu araştırmada, otizm spektrum bozukluğu (OSB) tanısı almış çocuklara iletişim başlatma becerisinin kazandırılmasında güç kartı stratejisinin etkililiği incelenmiştir. İletişim başlatma, bireylerin sosyal etkileşimde bulunabilmeleri ve akran ilişkilerini sürdürebilmeleri açısından kritik bir beceridir. OSB olan bireylerde iletişim başlatma davranışlarının sınırlı olması, onların sosyal kabulünü ve günlük yaşam uyumunu zorlaştırmaktadır. Alan yazında öykü temelli uygulamaların sosyal becerilerin öğretiminde etkili olduğuna dair bulgular bulunmakla birlikte, güç kartı stratejisinin özellikle iletişim başlatma becerilerine yönelik etkililiğini ortaya koyan çalışmaların sınırlı olduğu dikkat çekmektedir. Bu bağlamda çalışma, güç kartı stratejisinin iletişim başlatma becerilerinin öğretimindeki işlevselliğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırma, katılımcılar arası yoklama evreli çoklu yoklama modeli ile yürütülmüştür. Bu modelin tercih edilmesinde, güç kartı stratejisinin farklı katılımcılar üzerindeki etkisini eşzamanlı biçimde değerlendirme olanağı sağlaması ve iletişim başlatma becerisinin geriye dönüşü olmayan bir davranış niteliği taşıması belirleyici olmuştur. Araştırmaya 18-20 yaş aralığında üç OSB’li öğrenci katılmış, her bir öğrenciden beş gün üst üste başlama düzeyi verileri toplanmış ve kararlı veriye ulaşıldıktan sonra uygulama süreci başlatılmıştır. Uygulama sürecinde her bir katılımcıya haftada beş gün, bire bir öğretim oturumları düzenlenmiştir. Katılımcıların iletişim başlatma becerileri, öğretim oturumlarında sistematik olarak gözlemlenmiş ve uygulamanın etkililiği aşamalı olarak değerlendirilmiştir. Araştırmada elde edilen bulgular, güç kartı stratejisinin iletişim başlatma becerilerinin öğretiminde etkili olduğunu göstermiştir. Katılımcıların başlama düzeyi verilerinde düşük düzeyde olan iletişim başlatma davranışları, uygulama sürecinde anlamlı biçimde artış göstermiş ve hedeflenen %80’in üzerinde kararlı düzeye ulaşmıştır. İzleme oturumlarında da bu becerilerin sürdürüldüğü, ayrıca farklı sosyal bağlamlarda (örneğin; sınıf ortamı, okul servisi, aile içi etkileşimler) genellenebildiği gözlemlenmiştir. Bu sonuç, güç kartı stratejisinin yalnızca kısa vadeli bir öğretim aracı değil, aynı zamanda kalıcılığı ve genellenebilirliği yüksek bir müdahale yöntemi olduğunu ortaya koymaktadır. Bu araştırma güç kartı stratejisinin OSB’li öğrencilerden iletişim başlatma becerilerinin kazandırılmasında etkili, sürdürülebilir ve sosyal geçerliği yüksek bir yöntem olduğunu ortaya koymuştur. Bulgular, özel eğitim alanında güç kartı stratejisinin iletişim becerilerine yönelik kullanılabileceğine dair güçlü kanıtlar sunmakta; öğretmenler, aileler ve uygulayıcılar için pratik ve işlevsel bir araç olarak değerlendirilmesini önermektedir.

In this study, the effectiveness of the Power Card strategy in teaching initiation of communication skills to children diagnosed with Autism Spectrum Disorder (ASD) was examined. Initiating communication is a critical skill for individuals to engage in social interactions and maintain peer relationships. Limited communication initiation behaviors in individuals with ASD make social acceptance and adaptation to daily life more difficult. Although the literature includes findings indicating that story-based interventions are effective in teaching social skills, studies specifically examining the effectiveness of the Power Card strategy in teaching communication initiation skills remain limited. In this context, the present study aimed to reveal the functionality of the Power Card strategy in teaching communication initiation skills. The study was conducted using a multiple-probe design across participants. This design was selected because it allows for the simultaneous evaluation of the effects of the Power Card strategy across different participants and because communication initiation is considered a non-reversible behavior. Three students aged 18-20 with autism spectrum disorder participated in the study. Baseline data were collected from each participant for five consecutive days, and the intervention phase was initiated once stable data were obtained. During the intervention process, one-to-one instructional sessions were conducted with each participant five days per week. Participants’ communication initiation skills were systematically observed during instructional sessions, and the effectiveness of the intervention was evaluated progressively. The findings of the study indicated that the Power Card strategy was effective in teaching communication initiation skills. Communication initiation behaviors, which were observed at low levels during the baseline phase, increased significantly during the intervention and reached a stable performance level of 80% or higher. Followup sessions demonstrated that these skills were maintained over time and generalized to different social contexts (e.g., classroom settings, school transportation, and family interactions). These results suggest that the Power Card strategy is not only a short-term instructional tool but also an intervention with high levels of maintenance and generalization. Overall, this study demonstrated that the Power Card strategy is an effective, sustainable, and socially valid method for teaching communication initiation skills to students with ASD. The findings provide strong evidence for the use of the Power Card strategy in teaching communication skills in special education and suggest that it can be considered a practical and functional tool for teachers, families, and practitioners.