COVİD-19 pandemisi öncesi ve sonrası solunum yolu viral etkenlerin değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı; Ocak 2017- Ocak 2023 arasında Necmettin Erbakan Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı'nda yenidoğan yoğun bakım ünitesi hariç tüm kliniklerde yatırılarak takip edilen 0-18 yaş hastalarda COVİD-19 pandemisi öncesi ve sonrası dönemde saptanan solunum yolu viral etkenlerinin sıklıklarını karşılaştırmak, başlıca viral etkenlerin dağılımını değerlendirmek, pandemi sürecinin bu etkenlerin epidemiyolojisi üzerindeki etkisini ortaya koymak, mevsimsel dağılımlardaki değişimleri incelemek ve hastaların demografik özelliklerine göre viral etken farklılıklarını ortaya koymaktır. Yöntem: Çalışmamızda belirtilen tarihler arasında yatarak tedavi gören hastalardan alınan 3205 sürüntü örneği ve hastaların demografik özellikleri, laboratuvar sonuçları, antibiyotik tedavi alıp almamaları, solunum desteği ihtiyaç durumları retrosepktif olarak incelenerek kaydedildi. Sürüntü örnekleri real time polimeraz zincir reaksiyonu yöntemi ile çalışıldı. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 3205 hastanın 1561'i (%48,7) 2 yaşın altında, 1811'i (%56,5) erkek, 1482'sinin (%46,2) ek hastalığı var, 1424'ü (%44,4) solunum desteği almıştır. Antibiyotik alanların, ek hastalığı olanların, solunum desteği alanların, sedimantasyon ve C-reaktif protein yüksekliği olanların yatış süresi daha uzundur. Alınan örneklerin 1960'ında (%61,1) en az bir viral etken tespit edilmiştir. COVID öncesi döneme göre COVID döneminde pozitiflik oranı belirgin azalmıştır. Ayrıca 579 (%18) hastada birden fazla viral etken tespit edildi. Koenfeksiyon oranları, pandemi öncesi dönemde pandemi dönemine göre istatistiksel anlamlı derecede daha yüksek bulunmuştur. COVID öncesinde de, COVID döneminde de, COVID sonrasında da en sık saptanan rinovirüs olmakla birlikte, COVID sonrası dönemde rinovirüs oranları belirgin düşmüştür. Zarfsız virüsler olan rinovirüs, bocavirüs ve enterovirüsün pozitif örnekler içindeki dağılımı COVID öncesi döneme göre COVID döneminde anlamlı olarak artmıştır. Viral etkenler en fazla kış mevsiminde, en az yaz mevsiminde saptanmıştır. Kış döneminde covid öncesi en sık respiratuar sinsityal virüs saptanırken, COVID dönemi en sık rinovirüs görülmüştür. Sonuç: Çocuklarda solunum yolu viral etkenlerinin doğru ve hızlı tespiti önemlidir. Geçirilen miks enfeksiyonlar her zaman hastalığın şiddetiyle ilişkili değildir. Elde edilen bulgular, viral enfeksiyonların epidemiyolojisinin izlenmesinin, pandemiler sonrası görülen değişikliklerin tespitinin, akılcı tedavi stratejilerinin geliştirilmesinin ve moleküler yöntemlerin etkin kullanımının önemini açıkça ortaya koymaktadır. Solunum yolu viral etkenlerinin dağılımının hasta semptom ve klinik bulgularının da irdelenerek araştırıldığı çalışmaların devamlılığı önemlidir. Anahtar kelimeler: Çocuk, solunum yolu virüs, COVİD-19, epidemiyoloji

Objective: The aim of this study was to compare the frequencies of respiratory viral agents detected in patients aged 0–18 years hospitalized in all clinics except the neonatal intensive care unit at Necmettin Erbakan University Faculty of Medicine, Department of Pediatrics, between January 2017 and January 2023, before and after the COVID-19 pandemic. The study also aimed to evaluate the distribution of the major viral agents, assess the impact of the pandemic on the epidemiology of these agents, examine changes in seasonal distribution, and identify differences in viral agents according to the demographic characteristics of the patients. Methods: In this study, a total of 3205 swab samples obtained from hospitalized patients during the specified period, along with their demographic characteristics, laboratory results, antibiotic treatment status, and need for respiratory support, were retrospectively examined and recorded. The swab samples were analyzed using the real time-polymerase chain reaction method. Results: Of the 3205 patients included in the study, 1561 (48,7%) were under 2 years of age, 1811 (56,5%) were male, 1482 (46,2%) had comorbidities, and 1424 (44,4%) received respiratory support. Patients who received antibiotics, had comorbidities, required respiratory support, or had elevated sedimentation and C-reactive protein levels had longer hospital stays. At least one viral agent was detected in 1960 (61,2%) of the samples. The positivity rate decreased significantly during the COVID-19 period compared to the pre-pandemic period. Additionally, multiple viral agents were detected in 579 (18%) patients. Co-infection rates were significantly higher in the pre-pandemic period compared to the pandemic period. Although rhinovirus was the most frequently detected virus before, during, and after COVID, rhinovirus rates have decreased significantly in the post-COVID period. The distribution of non-enveloped viruses, including rhinovirus, bocavirus, and enterovirus, among positive samples increased significantly during the pandemic compared to the pre-pandemic period. Viral agents were most frequently detected in winter and least frequently in summer. During the winter season, respiratory syncytial virus was most common in the pre-pandemic period, whereas rhinovirus was most common during the pandemic. Conclusion: Accurate and rapid detection of respiratory viral agents in children is crucial. Mixed infections are not always associated with disease severity. The findings of this study clearly highlight the importance of monitoring the epidemiology of viral infections, identifying changes observed after pandemics, developing rational treatment strategies, and the effective use of molecular methods. Continuous research examining the distribution of respiratory viral agents in conjunction with patient symptoms and clinical findings is essential. Keywords: Child, respiratory tract virus, COVID-19, epidemiology