Küçük devlet-büyük güç ilişkileri bağlamında Bahreyn-ABD ilişkileri

Bu çalışma, Bahreyn ile Amerika Birleşik Devletleri (ABD) arasındaki ilişkileri, küçük devlet–büyük güç etkileşimi çerçevesinde kapsamlı ve çok boyutlu bir biçimde analiz etmektedir. Araştırma, sınırlı demografik, ekonomik ve askerî kaynaklara sahip bir küçük devlet olan Bahreyn’in, ABD gibi küresel ölçekte belirleyici bir süper güçle nasıl etkili, sürdürülebilir ve karşılıklı çıkar temelli bir güvenlik ve siyasi ittifak modeli geliştirdiğini incelemektedir. Bu bağlamda çalışma, küçük devletlerin uluslararası sistemde yalnızca edilgen veya bağımlı aktörler olmadığı; uygun stratejiler benimsediklerinde büyük güçlerle ilişkilerinde göreli özerklik ve işlevsellik kazanabildikleri temel varsayımından hareket etmektedir. Araştırma, Bahreyn–ABD ilişkilerini iki tamamlayıcı perspektiften ele almaktadır. İlk olarak teorik düzeyde, küçük devlet ve büyük güç kavramları küçük devletler literatürü bağlamında ele alınmakta; bu çerçevede ittifak davranışları, güvenlik bağımlılığı ve güç asimetrileri analiz edilmektedir. İkinci olarak ise uygulamalı bir yaklaşım benimsenerek, Bahreyn–ABD ilişkilerinin Bahreyn’in 1971’deki bağımsızlığından 2023 yılında imzalanan C-SIPA anlaşmasına kadar uzanan tarihsel gelişimi incelenmektedir. Bu tarihsel süreç, ilişkinin dönüşümünü ve derinleşmesini ortaya koyan somut bir vaka analizi sunmaktadır. Elde edilen bulgular, Bahreyn’in ABD ile kurduğu ittifakı yalnızca dış tehditlere karşı bir koruma mekanizması olarak değil, aynı zamanda bölgesel konumunu güçlendiren, iç istikrarı destekleyen ve uluslararası sistemdeki görünürlüğünü artıran stratejik bir araç olarak kullandığını göstermektedir. Savunma ve askerî iş birliğinin ekonomik kalkınma, diplomatik açılımlar ve kurumsal kapasite inşasıyla bütünleştirilmesi, bu sürecin başarısında belirleyici olmuştur. Çalışma, Bahreyn–ABD ilişkilerinin klasik “güvenlik bağımlılığı” modelini aşarak, giderek “bölgesel güvenliğin ortak yönetimi” anlayışına dayanan yeni bir ilişki biçimine evrildiğini ortaya koymaktadır. Bu dönüşüm, çağdaş uluslararası sistemde küçük devletlerin artan stratejik rolüne dair önemli ve güncel bir örnek sunmaktadır.

This study provides a comprehensive and multidimensional analysis of the relations between Bahrain and the United States (U.S.) within the framework of small state–great power interaction. The research examines how Bahrain, a small state with limited demographic, economic, and military resources, has developed an effective, sustainable, and mutually beneficial security and political alliance with a globally influential great power such as the United States. In this context, the study is grounded in the core assumption that small states are not merely passive or dependent actors in the international system; rather, when they adopt appropriate strategies, they can attain relative autonomy and functional capacity in their relations with great powers.The research approaches Bahrain–U.S. relations from two complementary perspectives. First, at the theoretical level, the concepts of small states and great powers are examined within the small state literature, with a particular focus on alliance behavior, security dependence, and power asymmetries. Second, by adopting an empirical approach, the study analyzes the historical evolution of Bahrain–U.S. relations from Bahrain’s independence in 1971 to the signing of the Comprehensive Security Integration and Prosperity Agreement (C-SIPA) in 2023. This historical trajectory provides a concrete case study that illustrates the transformation and deepening of the bilateral relationship. The findings demonstrate that Bahrain has utilized its alliance with the United States not only as a mechanism for protection against external threats, but also as a strategic instrument to strengthen its regional position, support domestic stability, and enhance its visibility within the international system. The integration of defense and military cooperation with economic development, diplomatic engagement, and institutional capacity-building has been a decisive factor in the success of this process. The study concludes that Bahrain–U.S. relations have evolved beyond the classical model of “security dependence” toward a new form of partnership based on the concept of “shared management of regional security.” This transformation offers an important and contemporary example of the increasingly strategic role played by small states in the modern international system.