NEÜ Tıp Fakültesi Organ Nakli Merkezinde rejeksiyon tanılı renal transplantlı hastaların prognozu
| dc.contributor.advisor | Selçuk, Nedim Yılmaz | |
| dc.contributor.author | Al, Mehmet Tuğrul | |
| dc.date.accessioned | 2026-06-04T11:59:56Z | |
| dc.date.available | 2026-06-04T11:59:56Z | |
| dc.date.issued | 2026 | |
| dc.date.submitted | 2026 | |
| dc.department | NEÜ, Meram Tıp Fakültesi, Dahili Tıp Bilimleri Bölümü, İç Hastalıkları Anabilim Dalı | |
| dc.description.abstract | Amaç: Son dönem böbrek yetmezliğindeki (SDBY) renal replasman tedavilerinden birisi de böbrek naklidir. Her ne kadar nakil öncesinde alıcı ve donör için detaylı değerlendirmeler yapılsa da renal alıcıda rejeksiyon gelişebilmekte ve greft kaybına yol açabilmektedir. Biz çalışmamızda rejeksiyon tedavisi ile başarımızı ve etkileyen faktörleri ortaya çıkarmayı amaçladık. Yöntem: Çalışmaya Necmettin Erbakan Üniversitesi Tıp Fakültesinde 17/01/2009-30/10/2024 tarihleri arasında böbrek nakli yapılan 18 yaş üstü 233 hasta dahil edilmiştir. Hastalar rejeksiyon gelişenler ve rejeksiyon gelişmeyenler olarak 2 gruba ayrılmış olup demografik verileri, nakil türleri, nakil öncesi genetik tahlilleri, rejeksiyon tanısı alan hastalar için histopatolojik bulguları, greft kayıpları, aldıkları tedaviler (akut humoral rejeksiyon için; plazmaferez ile birlikte IVIG, plazmaferez+IVIG+rituksimab ve plazmaferez+IVIG+ATG+steroid tedavisi verilmiş olup akut hücresel rejeksiyon grubunda pulse steroid, ATG+steroid, ATG+steroid+IVIG tedavisi verilmiştir) ve tedavi sonrasındaki laboratuvar sonuçları incelenmiştir. Rejeksiyon gelişen hastaların tedavi öncesinde ve sonrasındaki laboratuvar sonuçlarına etki eden faktörler kıyaslanmıştır. Çalışmanın istatistiksel analizleri R (Version 4.4.1, R Foundation for Statistical Computing) ve JASP (Version 0.19.0, University of Amsterdam, Netherlands) kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Çalışmamızda toplam 233 hasta incelendi. Bu hastaların 61'inde (%26,18) rejeksiyon gelişti, 172'sinde (%73,81) ise rejeksiyon gözlenmedi. Rejeksiyon gelişen 61 hastanın 7'sinde (%11,5) greft kaybı görüldü ve bu durum istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p=0.008). Humoral rejeksiyon tanısı alan 46 hastanın 6'sında (%13), hücresel rejeksiyon tanısı alan 15 hastanın ise yalnızca 1'inde (%6,7) greft kaybı tespit edildi. Rejeksiyon gelişen hastalarda PRA (p=0.000) ve DSA (p=0.004) pozitifliği anlamlı düzeyde daha fazlaydı. Rejeksiyon görülen hastalar iki gruba ayrıldı. Akut humoral rejeksiyon grubunda PRA pozitifliği(%32,6), akut hücresel rejeksiyon grubuna göre(%6,7) daha yüksekti ve bu fark istatistiksel olarak anlamlıydı (p=0.045). Akut humoral rejeksiyon grubunda interstisyel inflamasyon derecesi i0 ve i1 olan hastalarda tedavi sonrası kreatinin düzeylerindeki düşüş anlamlı bulundu (p=0.002 ve p=0.000). Benzer şekilde, tubulit bulguları t0 ve t2-t3 olan hastalarda da tedavi sonrası kreatinin düzeylerinde anlamlı düşüş gözlendi (p=0.000 ve p=0.028). Ayrıca bu grupta total inflamasyon derecesi ti0 (p=0.000) ve ti1 (p=0.00) olanlarda, glomerülit bulguları g0 (p=0.002) ve g1 (p=0.022) olanlarda, peritübüler kapillerit bulguları ptc0 (p=0.012) ve ptc1 (p=0.001) olanlarda, C4d depoziti C4d0 (p=0.002) ve C4d1 (p=0.020) olanlarda arteriyel inflamasyon bulgusu v0 olan hastalarda (p=0.000) tedavi sonrası kreatinin düzeylerinde anlamlı bir iyileşme görüldü. Bu sonuçlar, rejeksiyon gelişen hastalarda histopatolojik tutulum derecesi düşükse, tedaviye daha iyi yanıt alındığını ve böbrek fonksiyonlarının daha iyi korunduğunu göstermektedir. Ayrıca, akut humoral rejeksiyon grubunda plazmaferez ve IVIG tedavisi alan hastalarda kreatinin düzeylerindeki düşüş anlamlı bulundu (p=0.001). Bu tedaviye rituksimab eklenen hastalarda da benzer şekilde anlamlı bir iyileşme gözlendi (p=0.036). Bu bulgular, akut humoral rejeksiyon tedavisinde plazmaferez ve IVIG'nin etkili olduğunu, bu tedaviye rituksimab eklenmesinin böbrek fonksiyonlarını daha da iyileştirebileceğini göstermektedir. Çalışmamızda incelenen 46 akut humoral rejeksiyon grubundaki hastaların 5 yıllık takibi izlendiğinde 8 hastanın (%17,39) hemodiyaliz ihtiyacı izlenmiş olup, 11 hastada (%23) ise mortalite izlenmiştir. Akut hücresel rejeksiyon grubundaki 15 hasta için de 2 hastada (%13,3) hemodiyaliz ihtiyacı gelişmiş olup, 3 hastada (%20) mortalite tespit edilmiştir. Sonuç: Çalışmamızda kliniğimizde böbrek nakli gerçekleştirilen hastalar incelenmiş ve rejeksiyon gelişen hastalar araştırmamıza dahil edilmiştir. Böbrek nakli olan hastaların %26'sında rejeksiyon gelişti. Rejeksiyon gelişen hasta grubunda PRA ve DSA pozitifliği daha yüksek oranda idi. Rejeksiyon gelişen hastaların %11.5'inde greft kaybı görüldü. Akut humoral rejeksiyon gelişenlerde PRA pozitifliği akut hücresel rejeksiyonlu hastalardan daha yüksekti. Çalışmamızda incelenen 46 akut humoral rejeksiyon grubundaki hastaların 5 yıllık takibi izlendiğinde 8 hastanın (%17,39) hemodiyaliz ihtiyacı izlenmiş olup, 11 hastada (%23) ise mortalite izlenmiştir. Akut hücresel rejeksiyon grubundaki 15 hasta için de 2 hastada (%13,3) hemodiyaliz ihtiyacı gelişmiş olup, 3 hastada (%20) mortalite tespit edilmiştir. | |
| dc.description.abstract | Objective: One of the renal replacement therapies for end-stage renal failure (ESRF) is renal transplantation. Although detailed evaluations are performed for both the recipient and the donor before the transplant, rejection may still develop in the renal recipient, leading to graft loss. In our study, we aimed to evaluate the laboratory results of patients who developed rejection after treatment and demonstrate how various factors influenced the outcomes Method: The study included 233 patients aged 18 and above who underwent renal transplantation at Necmettin Erbakan University Faculty of Medicine between 17/01/2009 and 30/10/2024. The patients were divided into two groups: those who developed rejection and those who did not. Demographic data, types of transplants, pre-transplant genetic tests, histopathological findings for patients diagnosed with rejection, treatments received(for acute humoral rejection, treatment protocols included plasmapheresis combined with IVIG, plasmapheresis + IVIG + rituximab, and plasmapheresis + IVIG + ATG + steroid. In the acute cellular rejection group, treatments administered were pulse steroid, ATG + steroid, and ATG + steroid + IVIG), graft losses, and post-treatment laboratory results were analyzed. Factors affecting the laboratory results before and after treatment in patients who developed rejection were compared. Results: In our study, a total of 233 patients were evaluated. Rejection developed in 61 patients (26.18%), while no rejection was observed in 172 patients (73.81%). Among the 61 patients who experienced rejection, graft loss occurred in 7 cases (11.5%), which was found to be statistically significant (p=0.008). Graft loss was observed in 6 out of 46 patients (13%) with a diagnosis of humoral rejection and in only 1 out of 15 patients (6.7%) with cellular rejection. PRA (panel reactive antibody) positivity (p=0.000) and DSA (donor-specific antibody) positivity (p=0.004) were significantly more common in patients who developed rejection. The rejection cases were divided into two groups. PRA positivity was significantly higher in the acute humoral rejection group(%32,6) compared to the acute cellular rejection group(%6,7) (p=0.045). In the acute humoral rejection group, a statistically significant decrease in post-treatment creatinine levels was observed in patients with interstitial inflammation scores of i0 and i1 (p=0.002 and p=0.000, respectively). Similarly, a significant reduction in creatinine levels was noted in patients with tubulitis scores of t0 and t2–t3 (p=0.000 and p=0.028, respectively). Additionally, in this group, significant improvements in creatinine levels after treatment were observed in patients with total inflammation scores of ti0 (p=0.000) and ti1 (p=0.000), glomerulitis scores of g0 (p=0.002) and g1 (p=0.022), peritubular capillaritis scores of ptc0 (p=0.012) and ptc1 (p=0.001), C4d deposition of C4d0 (p=0.002) and C4d1 (p=0.020), arterial inflammation score of v0 (p=0.000). These findings suggest that in patients with rejection, lower degrees of histopathological involvement are associated with better treatment responses and improved renal function preservation. Moreover, in the acute humoral rejection group, patients who received plasmapheresis and IVIG therapy showed a significant decrease in creatinine levels (p=0.001). Similarly, those who received plasmapheresis, IVIG, and rituximab showed significant improvement post-treatment (p=0.036). These results indicate that plasmapheresis and IVIG are effective in the treatment of acute humoral rejection, and the addition of rituximab may further enhance renal recovery. In our study, during the 5 year follow-up of patients in the acute humoral rejection group (n = 46), 8 patients (17.39%) required hemodialysis, while mortality was observed in 11 patients (23%). In the acute cellular rejection group, consisting of 15 patients, 2 patients (13.3%) developed a need for hemodialysis, and mortality was identified in 3 patients (20%). Conclusion: In our study, patients who underwent kidney transplantation in our clinic were evaluated, and those who developed rejection were included in the analysis. Rejection occurred in 26% of the transplant recipients. The rates of PRA and DSA positivity were significantly higher in the group that developed rejection. Graft loss was observed in 11.5% of these patients. Additionally, PRA positivity was higher in patients with acute humoral rejection compared to those with acute cellular rejection. In our study, during the 5 year follow-up of patients in the acute humoral rejection group (n = 46), 8 patients (17.39%) required hemodialysis, while mortality was observed in 11 patients (23%). In the acute cellular rejection group, consisting of 15 patients, 2 patients (13.3%) developed a need for hemodialysis, and mortality was identified in 3 patients (20%). | |
| dc.identifier.citation | Ak, M. T. (2026). NEÜ Tıp Fakültesi Organ Nakli Merkezinde rejeksiyon tanılı renal transplantlı hastaların prognozu. (Yayınlanmamış tıpta uzmanlık tezi) Necmettin Erbakan Üniversitesi, Tıp Fakültesi Dahili Tıp Bilimleri Bölümü İç Hastalıkları Anabilim Dalı, Konya | |
| dc.identifier.uri | https://hdl.handle.net/20.500.12452/20116 | |
| dc.identifier.yoktezid | 1003705 | |
| dc.language.iso | tr | |
| dc.publisher | Necmettin Erbakan Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü | |
| dc.relation.publicationcategory | Tez | |
| dc.rights | info:eu-repo/semantics/openAccess | |
| dc.subject | böbrek nakli | |
| dc.subject | humoral ve hücresel rejeksiyon | |
| dc.subject | prognoz | |
| dc.subject | renal transplantation | |
| dc.subject | humoral and cellular rejection | |
| dc.subject | prognosis | |
| dc.title | NEÜ Tıp Fakültesi Organ Nakli Merkezinde rejeksiyon tanılı renal transplantlı hastaların prognozu | |
| dc.title.alternative | Prognosis of renal transplant recipients with rejection diagnosis at the NEÜ Faculty of Medicine Organ Transplant Center | |
| dc.type | Specialist Thesis |
