Yapısal kalp hastalığı olmayan hastalarda atriyal fibrilasyonun prematür ventriküler kompleks yükü ve lokalizasyonu üzerine etkisi

Amaç: Prematür ventriküler kompleksler, atriyal fibrilasyon ile sıklıkla birlikte görülebilen aritmiler olup, atriyal fibrilasyon ile ilişkileri karmaşık ve çok yönlüdür. Prematür ventriküler komplekslerin, atriyal fibrilasyona eşlik eden yapısal değişikliklerin bir sonucu mu ortaya çıktığı yoksa etyolojisinde bağımsız bir aritmojenik tetikleyici mi olduğu halen tartışmalıdır. Bu çalışmada, atriyal fibrilasyonu olan hastalarda prematür ventriküler komplekslerin sıklığının, yükünün ve morfolojik özelliklerinin değerlendirilerek köken aldığı lokalizasyonların belirlenmesi; klinik, laboratuvar bulguları ve ekokardiyografik parametrelerle ilişkilerinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Yöntem: Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Kardiyoloji Kliniği’nde yapılan bu çalışmaya, atriyal fibrilasyon (AF) tanısı olan ve 24 saatlik 12 kanallı ambulatuvar EKG ile değerlendirilen 103 hasta dahil edildi. İskemik kalp hastalığı ve yapısal kalp hastalığı olan olgular ile elektrokardiyografik olarak Ashman aberasyonu olan kompleksler çalışma dışı bırakıldı. Klinik özellikler, eşlik eden hastalıklar, laboratuvar değerleri, ekokardiyografik bulgular ile prematür ventriküler komplekslerin (PVK) sıklığı ve köken aldıkları lokalizasyonlar prematür ventriküler kompleks varlığına göre karşılaştırıldı. Bulgular: Hastaların %72,8’inde (n=75) PVK saptandı. PVK’lı grupta yaş daha ileri (p=0,002), KBH (p=0,013) ve DM (p=0,027) daha sık idi. CHADS-VA skoru ve NYHA fonksiyonel sınıfı PVK olanlarda anlamlı olarak daha yüksekti (p=0,001). NT-proBNP pozitifliği PVK’lı hastalarda daha fazlaydı (72,0% vs. 35,7%; p<0,001) ve ortanca değerler anlamlı derecede yüksekti (1120 pg/mL vs. 259 pg/mL; p<0,001). Ekokardiyografik olarak, lateral e’ hızı daha düşük, ortalama E/e’ oranı ise daha yüksek bulundu (p=0,01). Sol atriyum volüm indeksi (LAVI) artışı tüm hastaların %55,3’ünde (n=57) izlendi ve bunların %78’inde (n=45) PVK mevcuttu. Multifokal PVK’lar %44 oranında görüldü ve 14 hastada non-sustained VT (NSVT) kaydedildi. PVK’ların çoğunluğu sol ventrikülden (%69,3), özellikle çıkış yolu dışı bölgelerden (%41) kaynaklandı. Uzun süreli persistan AF grubunda sağ ventrikül çıkış yolu (RVOT) ve sağ ventrikül çıkış yolu dışı bölgelerden köken alan PVK’ların anlamlı olarak daha sık olduğu saptandı (p=0,03). Sonuç: AF hastalarında PVK prevalansı yüksektir ve ileri yaş, ek komorbiditeler, artmış NT-proBNP düzeyleri ve diyastolik disfonksiyonla ilişkilidir. Genel popülasyonda PVK’lar en sık çıkış yollarından köken alırken, çalışmamızda AF’li olgularda PVK’ların daha çok sol ventrikül ve çıkış yolu harici bölgelerden kaynaklandığı görülmüştür. Bu bulgular, AF’ye bağlı yapısal ve hemodinamik yeniden şekillenmenin PVK morfolojisi ve yükünü etkileyebileceğini düşündürmektedir.

Objective: Premature ventricular complexes are arrhythmias frequently observed in association with atrial fibrillation, and their relationship is complex and multifactorial. It remains controversial whether premature ventricular complexes arise as a consequence of structural changes accompanying atrial fibrillation or represent an independent arrhythmogenic trigger in its etiology. This study aimed to evaluate the prevalence, burden, and morphological characteristics of premature ventricular complexes in patients with atrial fibrillation, to determine their anatomical origins, and to investigate their associations with clinical, laboratory, and echocardiographic parameters. Materials and Methods: This study included 103 patients diagnosed with atrial fibrillation (AF) and evaluated by 24-hour 12 lead ambulatory electrocardiographic monitoring at the Department of Cardiology, Necmettin Erbakan University, Meram Faculty of Medicine. Patients with ischemic heart disease, structural heart disease or electrocardiographic complexes consistent with Ashman aberrancy were excluded. Clinical characteristics, comorbidities, laboratory results, echocardiographic findings, prematüre ventricular complexes (PVC) frequency, and their anatomical origins were compared according to the presence of PVCs. Results: PVCs were detected in 72.8% (n=75) of patients. Patients with PVCs were older (p=0.002) and had higher rates of chronic kidney disease (CKD) (p=0.013) and diabetes mellitus (DM) (p=0.027). The CHADS-VA score and NYHA functional class were significantly higher in the PVC group (p=0.001). NT-proBNP positivity was more frequent in patients with PVCs (72.0% vs. 35.7%; p<0.001), with significantly higher median values (1120 pg/mL vs. 259 pg/mL; p<0.001). Echocardiographically, lateral e′ velocity was lower, while the mean E/e′ ratio was higher in the PVC group (p=0.01). Increased left atrial volume index (LAVI) was observed in 55.3% of patients, and 78% of these had PVCs. Multifocal PVCs were present in 44% of cases, and non-sustained ventricular tachycardia (NSVT) was documented in 14 patients. The majority of PVCs originated from the left ventricle (69.3%), particularly from non-outflow tract regions (41%). In the long standing persistan AF group, PVCs originating from the right ventricular outflow tract (RVOT) and non-outflow tract right ventricular regions were significantly more frequent (p=0.03). Conclusion: PVC prevalence is high in AF patients and is associated with older age, comorbidities, elevated NT-proBNP levels, and diastolic dysfunction. Unlike the general population, in which PVCs most commonly originate from outflow tracts, in our cohort of AF patients, PVCs were more frequently observed to originate from the left ventricle and non-outflow tract regions. These findings suggest that AF-related structural and hemodynamic remodeling may influence PVC morphology and burden.